De Reis die Niet begon

We zitten aan een heerlijk ontbijt. Versgebakken eieren met spek, sinaasappelsap en heerlijke verse koffie. Buiten schijnt de zon in een strakblauwe lucht. We kijken uit over een strakke, witte vlakte. Het is echter geen mooi wit strand met een azuurblauwe zee. Het is de witte sneeuwvlakte in het park achter onze woning.

Gisteren begon rustig: laatste dingen regelen en inpakken. Volgens alle media zou de NS rond tien uur in de ochtend weer gaan rijden rond Amsterdam en de vliegreis zou op tijd, rond negen uur 's avonds, volgens schema vertrekken. Het sneeuwen was gestopt, strooiwagens reden rond en de files op de wegen losten op. Dus zag het er goed uit. Al voelde het niet helemaal goed.

De tien uur werd twee uur en de twee uur werd vier uur. De trein viel als optie af. Een taxi was wel te boeken, maar om vier uur stond er in de app nog steeds geen bevestiging dat er daadwerkelijk een taxi zou komen. Er kwamen weer sneeuwbuien aan. Gelukkig konden we iemand vinden die ons voor de avondfile naar Schiphol wilde brengen. Toen we wegreden, zagen we een taxi het parkeerterrein oprijden.

In Schiphol Plaza heerste chaos. Overal liepen verdwaalde mensen rond, ze stonden in zinloze rijen of zaten op hun koffer te wachten. Wij konden netjes op tijd inchecken, veiligheidscontroles zonder rij en paspoortcontrole zonder problemen. Achter de douane was het, met uitzondering van de balies voor overstappende reizigers, normaal. In de lounge aten en dronken we wat.

Tegen de tijd dat het boarden zou beginnen, liepen we naar de gate. We waren tot de conclusie gekomen dat ons voorgevoel onterecht was geweest.

Tot er een sms-berichtje binnen kwam. Vlucht geannuleerd. Het vliegtuig stond klaar voor de gate en toch was het einde oefening. We moesten onze koffer weer ophalen en naar huis gaan. De vlucht zou twaalf uur later vertrekken.

Een uur wachten op de koffer. Medereizigers om ons heen: mensen uit België of Oost-Nederland die vroeg in de ochtend vertrokken waren, uren in files hadden gestaan en op tijd op Schiphol waren, om nu te horen dat ze het zelf maar moesten uitzoeken. Hotels werden niet geregeld, want die zaten vol.

Er heerste een gelaten paniek, berusting. Maar er was ook agressie te voelen en te horen Wachten aan de band op je koffer om daarna tussen de gesloten winkels te staan en niet te weten waar je naartoe moet. De rijen voor de taxi begonnen halverwege tussen de winkels. Snorders liepen rond, om makkelijk en snel geld te verdienen.

Wij waren in dertig minuten met de bus weer thuis. Een bus die, halfvol, met vier minuten vertraging naar station Lelylaan reed. Na vijf uur waren we weer terug. Gelukkig hadden we een fles belastingvrije drank gekocht en in Nederland ingevoerd.

Midden in de nacht stuurde de luchtvaartmaatschappij ons een berichtje dat de vlucht uitgesteld was tot vanavond rond negen uur. Vierentwintig uur later dan gepland. En dan maken ze je ook nog midden in de nacht wakker.

Het ontbijt thuis is lekker. Alleen had het nu rond de dertig graden moeten zijn, met uitzicht over de zee in Stone Town op Zanzibar. En de treinen van NS zijn vanochtend, vierentwintig uur later als gemeld, eindelijk, voorzichtig en af en toe, gaan rijden.