Nyerere NP | De Rufiji rivier en de winnende foto

We varen als enige bootje op de Rufiji, een brede, snelstromende rivier in vlak land. De Nyerere-stuwdam, vijftig kilometer stroomopwaarts, is vorig jaar in gebruik genomen. Deze dam levert straks meer elektrisch vermogen dan heel Tanzania gebruikt. Er is een meer ontstaan in de kloof voor het bouwwerk, waardoor zoetwatervissen daar mogelijk wordt. Door de continue waterstroom zullen er minder overstromingen zijn en wordt irrigatie van lagergelegen land mogelijk. Daarnaast zal de uitval van elektriciteit van 7% jaarlijks eindigen.

Jammer genoeg merken we er in Zanzibar er nog niets van. Hier hebben we iedere dag, en soms de hele nacht, geen stroom.

Langs de oevers riet, bomen en ver weg de bergen. De lucht wordt iedere minuut lichter en de temperatuur is om halfzeven in de ochtend, op het water, heerlijk. Er is vrijwel geen wind. Aan de zijkant is er een rietkraag met aan de rietstengels hangende vogelnestjes. Kleine gele vogeltjes met een rode vlek rond hun oog fladderen rond nestjes en duiken er aan de onderkant naar binnen.

Daarna vindt de schipper een krokodil. Hij legt de boot naast de één meter hoge kant aan. De krokodil is een meter of drie, vier lang. Ik schiet wat foto's terwijl hij me met zijn kille ogen in de gaten houdt. Kijkend in mijn camera kan ik alle details zien. Ik maak foto's van de schubben op zijn staart, zijn poten en zijn bek vol tanden.

Als ik goed tel, zie ik rond de dertig tanden aan één kant, totaal zestig messcherpe haken om zijn prooi mee vast te houden voordat hij het zonder kauwen in stukken scheurt en doorslikt.

Hij beweegt, draait wat naar mij en de waterkant toe. Ik laat mijn lens zakken en besef ineens dat hij nog geen twee meter van me verwijderd is en dichterbij komt. Er is net genoeg ruimte voor hem om tussen de waterrand en de achterkant van de boot het water in te verdwijnen.

Hij was dichtbij. Erg dichtbij.

Daarna volgt een groep hippo's, die midden in de rivier op een zandbankje lagen te slapen, een paar vogelsoorten, een hagedis, een duizendpoot en wat huisjes met mensen langs de kant van het water. En we zagen de kasjoeboom – de boom met vruchten waar de cashewnoot in zit. Heerlijk om alles vanuit het water te bekijken en altijd weer iets te leren.

Na een stevig ontbijt is er nog voldoende tijd voor een rondje rijden door het National Park. Doordat we eigenlijk de meeste diersoorten gezien hebben, is het nu vooral een mooie rit. Uitzicht over de meren. Een prachtige baobab. Twee waterbuffels en giraffen die poseren voor de foto. De visadelaar alleen op een rak. En weer verschillende kleine vogels en verhalen erover van Tico – onze gids. Er zit totaal geen druk achter.

Na de lunch bij de Hippo Pool rijden we naar de landingsbaan. We zijn netjes dertig minuten voor de geplande vertrektijd als laatste aanwezig. Tien minuten later, zonder enige controle of zelfs maar een vervoersbewijs, stappen we in. De Cessna 208 Caravan, een propellervliegtuig met maximaal dertien passagiers, vertrekt direct. Bij aankomst, vijftig minuten later, staat onze chauffeur al op ons te wachten.

Ontspannen en kapot, door alle beelden, verhalen en het gebrek aan slaap zitten we rond vijf uur met een biertje en wijntje bij de ‘The Yoga Bar”. We besluiten unaniem dat de winnende foto van de safari in twee dagen de gewone ordinaire eekhoorn is. Tijdens ons ontbijt in het tentenkamp na de boottocht zitten er twee netjes bij ons aan tafel. We voeden ze met mango en dat eten ze netjes op.