Stone Town | De Limiet is bereikt

We eten in het rooftoprestaurant. Midden in het oude gedeelte van de stad is het ook bijna het hoogste punt van de stad. De kerktoren, de moskee en een paar andere rooftops zijn hoger. Overal om ons heen zijn er de daken van andere, lagere huizen. Omdat er alleen maar smalle steegjes zijn, lijken de daken bijna als dakpannen aan elkaar vast te kleven. Nergens is een weg of park te zien. Het zijn daken en daken, met een paar palmbomen, met grote kokosnoten tussen de bladeren, die er bovenuit steken.

De harde wind van de dag is overgegaan in een heerlijk zacht avondzeewindje. Het is bijna dertig graden, veertig graden hoger dan in Noord-Nederland op dit moment. Om ons heen horen we overal gesprekken en het gegil van een aantal kinderen in het zwembadje op de onderste verdieping van het hotel. Ook al is het maar tien bij tien meter groot, ze hebben duidelijk plezier.

Er waren precies drie tafeltjes bezet. Wij bestelden een rode en een witte wijn. De rode was duidelijk geen wijn, maar een lauwe cream sherry en de witte smaakte zuur. Daarna aten we als voorgerecht loempia’s en samosa’s - uit de Indiase keuken (een filodeeg-envelopje gevuld met groenten). Verder waren er een paar kraaien die nauwkeurig keken of er wat voor hen overbleef. Inclusief de bartender was er precies evenveel personeel als gasten aanwezig. Zonder het keukenpersoneel, want dat konden we niet zien Want de keuken is een verdieping lager.

Het was dan wel bijna het hoogste restaurant, het mooiste uitzicht en de zachtste wind, maar het was culinair zeker niet het hoogste punt.

Deze uitspatting van drie gangen - twee personen inclusief twee glazen wijn of iets wat ervoor doorging – kostte wel 80.000 Tanzaniaanse shilling, oftewel 28 euro, zonder fooi. Betalen kon dus geen probleem zijn. Omdat er weinig of geen werkende ATM's zijn en misschien zelfs op onze volgende plek helemaal geen, trokken we de creditcard. We houden het stukje plastic van een paar centen tegen het apparaat aan. Een piepje en het geld verdwijnt vanzelf van je rekening.

Totdat de betaalmachine zegt dat hij niet wil betalen. Een melding als ‘onvoldoende limiet’ en een ober, met zijn apparaat in zijn hand, die afkeurend naar je kijkt. Een tweede en derde poging volgt, zweetdruppels verschijnen. Gelukkig hebben we ook nog gewoon wat echt ouderwetse papieren biljetten bij ons. We betalen en lopen naar onze kamer.

Maar de vraag jeukt: waarom is er onvoldoende saldo? Hoe kan de volledige maandlimiet ineens weg zijn? En hoe gaan we vakantie overleven met alleen maar de reserve liquide middelen? Zonder de creditcard kan het weleens krap worden en kunnen we dit soort maaltijden misschien niet meer iedere dag betalen. Volgens de reisgidsen zijn er ook geen flappentappers in de kleinere plaatsjes. De paniek slaat langzaam toe, maar wordt steeds urgenter. Bijna drie weken zuinig aan en geen geld op zak voor dure tripjes. Eigenlijk moeten er direct antwoorden komen. Het is al na tien uur, dus bellen naar de bank in Nederland heeft geen nut meer. Totdat we beseffen dat we twee uur tijdverschil hebben.

De medewerkster van de bank snapt het gelukkig wel. Bij contactloos betalen met een creditcard mag het bedrag van de transactie maximaal 50 euro zijn en cumulatief maximaal 100 euro. Zodra deze limieten bereikt zijn, moet er weer een keer de pincode worden gebruikt. Zo voorkomen ze dat bij verlies van je kaart iemand zonder de pincode je rekening leeg kan plukken.

Gerustgesteld kunnen we eindelijk gaan slapen.

En in de ochtend hebben we al onze noodreserve in euro’s omgezet in Tanzaniaanse shillings, die je niet mag in- of uitvoeren. We hebben nu 1,8 miljoen shilling, en die moeten op. De creditcard blijft voorlopig in de zak, totdat dit geld bijna op is. We kunnen weer geld uitgeven, zonder zorgen. Er is geen limiet meer.