Nyerere NP | De leegte na de safari.

We doen niets. Zitten op onze veranda met uitzicht over het huis in aanbouw aan de overkant van het steegje. We staren naar het niets. We verplaatsen ons naar een ligmatje in de schaduw naast het restaurant en kijken over het water. Eten een late lunch, zonder de smaak te herinneren. Sloffen bij de heerlijke zeewind een stukje langs het strand zonder dat er iets opvallends gebeurt. We gaan weer terug naar onze veranda, lezen weer wat en eten een zelfgemaakte salade. We zijn blij als het donker is en we naar bed in de airconditioning mogen.

Een vakantiedag, zoals het hoort. Niets doen en luieren in een heerlijk klimaat.

Toch voelt het niet zo. We zijn moe en registreren weinig.

Dat komt niet door een lange vliegreis, een enorme busreis of een extreme wandeling of andere fysieke inspanning. We hebben last van een 'data-overload'; onze harde schijf is vastgelopen. We zijn kapot van alle indrukken van de laatste dagen.

De overweldigend mooie natuur in Nyerere National Park. De meren, met de visarend op de dode bomen in het water en de hippo's langs de oevers. De enorm oude baobab boom – volgens onze gids wordt de leeftijd bepaald vanuit de omtrek en dan zou deze boom drieduizend jaar oud zijn. Of de acacia, ook wel parapludoorn genoemd, omdat de giraffen er altijd onder staan, voor de schaduw en de doornen tussen de blaadjes die ze niet eten..

Maar ook de kleine vogeltjes met vreemde namen en hun tientallen nepnestjes om zich te beschermen tegen aanvallers. Ze worden allemaal herkend door de gids en daarna opgezocht in zijn grote vogelboek. Of de duizendpoot die over de poot van een hagedis loopt zonder dat die het merkt. Of hoe het verschil is te zien tussen een mannetje en vrouwtjesgiraf, of bij alle andere dieren.

Er komt geen eind aan de kennis en verhalen, maar uiteindelijk is het totaal nog veel mooier dan al die losse eindjes.

We wisten dat het gekkenwerk was. Alle voorgaande safari's in Tanzania, maar ook in andere landen, hadden altijd een schema van een ochtend-gamedrive, van zes tot negen of tien uur. Een uitgebreid ontbijt met daarna een middagdutje op de lodge en vanaf een uur of vier, bij het ondergaan van de zon, een middag-gamedrive.

Ze zeiden altijd dat dit was omdat de leeuw, cheeta en het jachtluipaard in de hitte van de dag lagen te slapen. Ergens onvindbaar, in de donkere schaduw onder een boom of op een tak. De tweede reden was het gouden uur van de fotografie: het maakt foto's zoveel mooier als de zon niet alles fel, zonder schaduw, verlicht. Die ene foto van een bewegend, of nog mooier, een jagend roofdier, met de zachtgele verlichting van de ondergaande zon, is het uiteindelijke doel van iedereen. We willen allemaal die ene foto maken. Dus was een safaridag, een uur of zes. En een derde reden was misschien ook dat het te vermoeiend was voor onszelf of de gids.

Deze anderhalve safaridag was alles anders. Acht uur reizen, zestien uur in een Land Rover over paden van zand, stenen of grasland te rijden. Twee uur in een bootje over een rivier te varen, drie uur om te eten en maximaal zeven uur voor het slapen, als dat tenminste lukte.

Totaal achttien uur, van vijf uur donderdagochtend tot vijf uur vrijdagmiddag, in een safari. Dat is de helft van de tijd op zoek naar in het wild rondlopende dieren en vogels. Continu, in de warmte, alert zijn. Om je heen kijken, kennis vergaren en verwerken. Vijftig procent van de tijd meer dan honderd procent geestelijk actief.

Net als een computer, zonder koeling, met veel reken- en opslagwerk. Vandaag moest onze harde schijf gereset en geback-upt worden.