Stone Town | Eindelijk het vakantiegevoel

Eindelijk is het er. Op de derde dag zij we echt aangekomen, niet meer de passant of de pelgrim die overal een nachtje slaapt en daarna weer doorgaat. We kennen Stone Town weer en de weg raken we niet meer kwijt. We snappen dat het geld hier niets waard is en je dus ook veel nodig hebt. We schrikken niet meer terug van een drankje van tienduizend shilling, want we weten dat het maar drie euro vijftig is.

Ook hebben we door hoe we hier alle gidsen, taxichauffeurs, souvenirwinkeliers en andere lokalen die ons willen helpen makkelijk, zonder vervelend of beledigend te zijn, van ons af kunnen slaan. We volgen onze weg en laten ons niet meer afleiden.

Het pad dat we vandaag gaan lopen is dat van rust, het grote genieten waarbij er niets meer hoeft. Drie dagen geleden stonden we nog in de sneeuw op Schiphol te wachten. Nu wachten we op niets, we verlangen naar rust.

We lopen rechtstreeks naar het “Tembo House’, bestellen koffie en thee en vragen of we op een ligstoel, onder de bomen, achter een stuk touw, aan het strand mogen liggen. Voor een klein kapitaal, inclusief gebruik van het zwembad en een handdoek, liggen we op de eerste rang.

We proberen de hele dag wat te lezen of wat te handwerken, maar daar hebben we uiteindelijk toch helemaal geen tijd voor. We kijken uit op een strand van vijftig meter breed. Daarachter liggen honderden bootjes ten anker en verder weg enkele zeeschepen, wachtend op de rede. De hele dag trekken mensen over het strand aan ons voorbij. En wij kijken.

Een moslimgezin gaat zwemmen: de moeder volledig in het zwart, de jonge dochter met een hoofddoek en de vader in zijn zwembroek. Een groep zwarte kinderen voetbalt in het water. Een gespierde man in een trainingsbroek loopt urenlang telefonerend voor ons heen en weer. Groepjes magere Maasai-jongemannen, in hun prachtige rode gewaden en met hun imposante kapsels, paraderen voor ons. Een groepje blanke vrouwen gaat schaars gekleed, samen met hun te zware vrienden, te water. Verkopers van handdoeken, schilderwerken en tripjes of vrouwen die henna-tatoeages op je handen willen zetten of een massage willen geven, lopen door de flanerende meute heen, op zoek om wat te verdienen.

Ook op het water is het druk. Ouderwetse Dhows hijsen hun imposante zeilen en vertrekken naar zee. Bootjes varen af en aan, toeristen klimmen erin voor een tripje naar een eiland met schildpadden. Een duikschool vertrekt met zuurstofflessen naar een duikspot.

Voordat we het merken, is de dag voorbij. Ondanks de schaduw is onze huid door de zon toch wat verkleurd. Na wat opfrissen eten we bij een Vietnamees restaurant, om de hoek van ons hotel, midden in Stone Town. Een grote groep Engelse toeristen is luidruchtig en ook hen bekijken we rustig. De drukte in plaats van het rustig genieten van het heerlijke eten in een tuin, met aardige bediening.

Wij doen helemaal niets. We luisteren en kijken toe hoe iedereen doet wat hij doet, op de manier zoals hij of zij wil.

De dag is voorbij zonder dat we wat deden. Toch was het een drukke dag.