Kiwengwa | Spelen op het strand

Vanuit ons zonnebedje, in de schaduw van palmbomen, kijken we uit over het maagdelijke strand. Wit zand met wat opgedroogd zeewier op de vloedlijn. Het zeewier ligt bij sommige huisjes te drogen en eindigt uiteindelijk als delicatesse in de westerse delicatessenwinkels.

Recht voor ons liggen in de zee een aantal bootjes; ze bewegen op de golven, wind en getijden. Daarachter ligt een zandbank. Bij laagwater valt die helemaal droog; vanaf het strand, met benen tot je knieën in het water, kan je ernaartoe lopen. Naast de zandbank is het water dieper, vol zeewier en donkerzwart. Erachter is de branding. De oceaangolven lopen daar stuk op het rif. De oceaan erachter donkerblauw, de branding met hoge witte golven ervoor. Het geheel is een continu wijzigend schilderij. Alsof Van Gogh ieder moment een nieuw canvas maakt. De golven, het diepdonkere water en de stukken wit zand veranderen de hele dag. Met iedere andere stand van de zon, wolken en de wind is het uitzicht anders. Op ons matje hoef je geen boek te lezen. Gewoon kijken naar dit schouwspel is een levend schilderij van onnavolgbare kwaliteit.

In de middag – waarschijnlijk als de meeste toeristen liggen uit te rusten – verzamelt, net als gisteren, een groepje jongens zich voor ons bedje. Het begint klein, de voetbal rondspelen met een jongen in het midden die het spel moet proberen te onderbreken. De balbeheersing is groter dan in de meeste Nederlandse profclubs. Als het zand te onregelmatig wordt, verplaatsen ze zich naar een nieuw vlak stuk. Als de groep groot genoeg is creëren ze twee doelen en ploegen en spelen ze een potje. In de ochtend lopen ze in rode gewaden met sieraden en hebben ze een stok bij zich als een soort attractie. In de middag zijn ze zichzelf. Het is een geweldig spel en gejoel.

Twee kinderen, van een jaar of acht, gaan met piepschuimblokken in de zee spelen. Als drijflichaam, met hun gezicht onder water, kijken ze naar visjes. Gooien de blokken naar elkaar. Het piepschuim breekt af, delen drijven op het water, naar de vloedlijn. Een paar toeristen van een hotel een stukje verderop komen kwaad aanlopen; ze spreken op hoge toon de mannen onder de bomen aan. De kinderen gaan het zand opruimen. Als het niet snel genoeg gaat, lopen de vier, aan hun dialect te horen, dikke, witte Zuid-Afrikaners naar ze toe. Ze commanderen de kindertjes het sneller en beter op te ruimen.

Het is de witte man die zijn maagdelijk stukje strand tijdens zijn vakantie beschermt tegen spelende kinderen. Vier volwassenen tegen twee kindjes. Ze hadden ook het goede voorbeeld kunnen geven en op hun knieën de kinderen kunnen helpen met opruimen.

We bekijken dit allemaal vanaf de drie zonnebedjes, met een rietendakje, naast onze stamkroeg, The Yoga Bar. De eerste klas loge is voor ons, de gasten van de ‘Tumbe Swahili Vila”. We nemen een matrasje mee en kunnen er de hele dag op liggen. Rechts een paar palmbomen, waar de hele dag lokale oudere mannen zitten en praten of slapen. Links de bar aan het mooiste deel van het strand met ons privé strandbed.

Gisteren en eergisteren hebben we het hele strand afgelopen. Zeker vijf kilometer lang, waarvan zeker drie kilometer volgebouwd met resorts. Sommige, dure, mooie met de huisjes, gebouwen en zwembad wat verder van het strand in prachtige tuinen onder de palmbomen. Anderen met vooral allemaal bedjes, aan de rand van het strand, naast elkaar opgesteld. Het is nu geen hoogseizoen, maar anders zouden ze ’s ochtends, voor het ontbijt, al vol liggen met handdoeken. En al die mensen paraderen over het strand.

Ons appartement staat niet direct aan het strand, maar vijftig meter verder. Tussen stenen huisjes, golfplaten daken en kuilen weg. Kinderen en kippen spelen op straat. Een waterput waar emmers zout water omhoog gehaald worden om te wassen of te schrobben. Dagelijks komt er een vrachtwagen langs waar de bewoners drinkwater kunnen kopen. Er hangen in het straatje wat lampen. In de stenen hutjes brandt een olielamp.

Het is ver weg van de resorts en hotels, die steeds dichterbij kruipen.