Stone Town | Koninklijk ontvangst

Dertig jaar terug liepen we door dezelfde straatjes in ‘stone town’, de hoofdstad van Zanzibar. Het was alsof we niet weg zijn geweest. De wirwar van steegjes met de oude, dicht bij elkaar staande huizen, met hun prachtige grote houten deuren, is niet wezenlijk anders. Het fort, de kerk en de moskee zijn er nog steeds. De elektriciteitskabels langs de buitenmuren en de souvenirwinkeltjes met schilderijen zijn wel in aantal minimaal verviervoudigd, maar dat is dan ook het enige verschil. Op de stoepen of naast de deuren zitten nog steeds de vrouwen in hun gewaden en de mannen in hun smoezelige T-shirts. De brommertjes en toeristen wurmen zich nog steeds door de straatjes, want voor auto’s is het te smal.

Wij kwamen gisteren, met achtentwintig uur vertraging, aan op de luchthaven. Formaliteiten verliepen snel en toen we een taxi zochten, kwam de chauffeur voor de aankomst een dag eerder aangerend. Niet dat hij al die tijd op ons gewacht had, maar hij had de vlucht op zijn telefoon bijgehouden, wisselde geld voor ons en sleepte een deel van onze koffers door de straatjes naar ons hotel Na een douche, een paar uur slapen en een korte wandeling namen we nog een drankje op het rooftoprestaurant van het hotel Bij een heerlijk zacht zeewindje en Arabische livemuziek, ergens in de buurt, ging het licht uit.

Na twee nachten, met een hoop stress en vrijwel zonder slaap, door vijf centimeter sneeuw in Nederland, lonkte het bed onder de klamboe.

Na een zwart gat van tien uur slaap en een goed ontbijt volgt een tweede wandeling. We slenteren door de straatjes, langs de zee naar de haven en weer terug. We gaan op zoek naar de muziekschool waar de muziek van gisteravond vandaan kwam. We volgen onze oren naar een gebouw waar binnen muziek klinkt. Het is het gebouw van de ‘Dhow-countries music academy’.

Zonder iemand te zien lopen we, door een open deur het gebouw in. Door een binnenplaatsje gaan we een trap op. We gaan een enorme, grote en vrijwel lege aula in. Links zitten negen mannen te spelen. Twee violen, een basgitaar, een accordeonist, twee soorten drums, een elektrisch orgel en lokale instrumenten als de Oud en Qanun. Ervoor staat een zanger en ertegenover, op plastic stoeltjes, zit een koor van zes zangeressen. Er worden meteen twee stoeltjes voor ons vrijgemaakt.

Na een aantal nummers legt iemand vanuit de zaal uit dat het een repetitie is voor een optreden. Professionele leden uit verschillende groepen die hun repertoire van de Kaarab, de traditionele muziek uit Zanzibar, aan het oefenen zijn voor een optreden over een paar dagen bij een nationale feestdag,

Het publiek bestaat, naast ons, uit twee andere toeristen. Een uur lang, gratis, prachtige muziek met wisselende zangers en zangeressen uit het koor.

We worden,net als het koninklijk paar bij een staatsbezoek, ontvangen met dit geweldige optreden in dit mooie land.