Amsterdam | Horrorverhalen bij de Gate

Bij de wachtruimte gonsde het. Groepen passagiers stonden bij elkaar te praten Het waren geen gezellige gesprekken met elkaar over de aankomende vakantie. Na het ontluisterende einde van de vorige avond, waar iedereen was weggestuurd omdat de vlucht niet doorging, was iedereen kwaad over de ellende erna. Ze vertelde geagiteerd hoe ze afgelopen nacht doorgekomen waren. Er waren dramatische verhalen over hoe ze het overleefd hadden.

Het meest schokkende was de oude dame naast ons. Gisteravond stond ze met haar grijze haar en paarse jasje naast ons te wachten op haar koffer. Nu zat ze rustig een spelletje te spelen op haar tablet. Ze zag er nog fris en monter uit, alsof ze de nacht ergens bij haar kinderen had doorgebracht en vanmiddag weer naar Schiphol was gebracht. De werkelijkheid was anders.

Ze woonde, net als haar kinderen, in de buurt van Eindhoven. Ze hadden aangeboden haar op te halen en vandaag weer naar Schiphol te brengen. Ze vond dat geen goed idee. Dat ze dan midden in de nacht over de besneeuwde en bevroren snelwegen naar Amsterdam moesten rijden. Om de dag erna vrij te moeten nemen om haar weer weg te brengen. Ze vond het onzin en zei tegen hen dat ze zich wel zou redden. Ze hoefden niet te komen.

Toen ze haar koffer eindelijk had gekregen, sleepte ze die van balie naar balie, maar vond nergens hulp. De rijen voor de taxi's waren te lang. De hotels op de luchthaven zaten al helemaal vol. Uiteindelijk heeft ze ergens een stoel gevonden. Daar heeft ze gezeten.

Toen ze, net als wij, midden in de nacht de melding kreeg dat de vlucht ook niet in de ochtend zou vertrekken, annuleerde ze de reis. Ze zou de eerste trein naar huis nemen. In de ochtend reden er echter nog steeds geen treinen, dus heeft ze haar reis weer kunnen boeken. Ook al deden ze aan de servicedesk dat ze meer moest betalen. De hele nacht en dag had ze alleen op plastic bankjes gezeten en wat rondgelopen en nu probeerde ze haar ook nog te straffen.

Ze was in haar eentje op weg naar Mombasa, vier weken in een all-inclusive hotel aan de kust. Haar man was tien jaar eerder overleden en ze deed deze reis al voor de vijftiende keer. Het was voor haar een bekende omgeving, over het strand lopen of naar de winkels in de buurt. Alles was voor haar bekend. Ze deed dit gewoon. Toch was ze te bang om alleen, midden in de nacht, in een taxi te stappen en zich naar een hotel in Amsterdam of omstreken te laten rijden. Ook wilde ze niet om hulp vragen aan andere passagiers of de hulp van haar kinderen accepteren. Ze zat op een plastic stoeltje.

Iedereen had verhalen, die gingen over taxiritten van 450 euro naar huis. Of hotelovernachtingen van 250 euro of meer. Of een combinatie van beide. Of ze stonden uren in de rij voor een taxi om bij vrienden op de bank te slapen.

De gesprekken verstomden toen twee uur voor vertrek de purser van de vlucht kwam uitleggen wat er allemaal fout was gegaan. Dat ze geen personeel meer konden vinden voor de vlucht. Dat het de hele dag een chaos was geweest en dat in deze laatste vlucht alles samenkwam. Dat de maatschappij geen hotelkamers had kunnen vinden en dit de enige oplossing was geweest. Ze moesten iedereen midden in de nacht de sneeuwbuien insturen, terwijl er geen trein meer reed. Er was zelfs geen noodopvang met campingbedjes in een ruimte op Schiphol.

Ze lieten hem nog net uitspreken.

Wij konden thuis slapen Onze grootste hindernis was om van en naar Schiphol te komen. De treinen reden wel, maar toch ook weer niet. Maar bussen reden er wel. Na vier keer overstappen en een half uur kou lijden op tochtige stations, waren we de volgende dag ruim op tijd op de luchthaven. We konden rustig in de lounge herstellen.

Terwijl Nederland en vooral Schiphol nog zuchten onder een paar daagjes sneeuw, vertrekken we. Tot het laatste moment bleef het spannend. Het vertrek werd verplaatst. Van negen naar elf uur 's avonds, daarna naar half twaalf, om uiteindelijk iets na middernacht los te komen van de gate en richting de startbaan te rijden. Als het niet gelukt was, hadden wij, en veel van de mensen om ons heen, de reis geannuleerd. Ook de oude dame zou haar vakantie opgeven; nog een nacht op Schiphol zou voor haar te veel worden.

Achtentwintig uur na de oorspronkelijke vertrektijd werd er geklapt bij het opstijgen, in plaats van bij het landen. Negen uur later landden we op Zanzibar. Zij moest nog twee uur verder naar Mombassa. Gesloopt door een luchtvaartmaatschappij die zijn zaakjes niet op orde had.