Kiwengwa | De perfecte massage aan het strand

Na anderhalve week Zanzibar, zonder echte spierbewegingen, eisen de spieren onderhoud. Natuurlijk zijn er wandelingen geweest, maar verder eigenlijk helemaal niets extreems, geen uitputting of pijn. Of juist wel van al het zitten of liggen.

In ons appartement zijn twee houten stoeltjes met een dun kussentje om op te zitten; we zitten eigenlijk gewoon op bamboelatjes. We slapen zeker op een goed, ruim bed, maar het is toch vooral een plank met een matras erop. We liggen heerlijk op onze ligstoel op het strand in de zon, maar uiteindelijk is het ook een soort marteltuig. Het heeft geen bewegend deel, het uiteinde waar het hoofd ligt staat altijd omhoog. Dus is liggen op de buik niet mogelijk en op de rug altijd met een hoek van veertig graden. De ondergrond, het strand, loopt naar de zee af. Na een tijd schuif je vanzelf naar beneden en moet je weer omhoogklimmen.

Zelfs de stoelen aan de tafels in de restaurants zijn overal van bamboe gemaakt, met een rechte, haakse rugleuning en houten zitting. En dan hebben we het nog niet eens gehad over de zestien uur rijden door de natuur in de open jeep, met harde leren stoeltjes, zonder vering, over de hobbelende paden en diepe kuilen.

Tegen al dit geweld helpt een kwartiertje stretchen op een matje niet. De spieren worden, zonder training, iedere dag slapper. De wervelkolom is een bouwsteiger geworden die het lichaam net overeind kan houden. Het zitvlak is een plank, keihard en vlak. De nekspieren kunnen het hoofd nog net overeind houden.

Kortom, het is tijd voor een 'deep tissue massage'. Iedere spier weer even hard aan laten pakken. De pijn voelen, zodat we ook weer weten dat ze er nog zijn. De rug weer even met geweld rechtgezet laten worden.

We zoeken naar een massage. Dat kan gewoon op het strand, of in een houten hutje door een ongediplomeerde masseuse. Dat kost natuurlijk vrijwel niets, maar is vaak niets meer dan een beetje aaien en knijpen. Garantie tot de straathoek.

Aan de andere kant zijn er in de duurdere resorts massagesalons. Prachtige massagekamers, muziekje erbij en allemaal prachtige namen van de aangeboden behandelingen. We benaderen er een paar, krijgen geen of verwarrende antwoorden. Een paar hebben een prijslijst, maar die zijn ver weg. Drie kilometer lopen over het strand in de volle zon, een massage en dan weer drie kilometer teruglopen en bezweet aankomen is ook niet alles. Het moet, voor die prijzen, wel echt het gevoel van pamperen geven en dat is door de terugwandeling zeker weer voorbij.

We geven het op. Ons lichaam zal het nog een tijdje moeten uithouden. Er is geen goed passend alternatief voor onze behoefte. Teleurgesteld bestellen we in de middag bij The Yoga Bar, op honderd meter lopen van ons appartement, toch maar een drankje om onze pijn te verlichten. Op de muur staat een telefoonnummer van een masseuse.

Tien minuten later hebben we geboekt voor twee behandelingen.

Op de tweede verdieping – in de yogastudio, waar vier keer per week yogasessies zijn – is een massageruimte. Afgeschermd met wat gordijnen, maar verder volledig open. Niet de lucht van wierook of een ander kunstmatig luchtje vult de ruimte, want de koele zeewind waait dwars door de massageruimte heen. De branding van de zee met op de achtergrond wat stemmen klinkt heerlijk ontspannend. Veel beter dan de irritante muziek bij de meeste salons. Geen nietszeggende piano- of fluitklanken door een zeegeluid uit een synthesizer.

Er wordt gekneed, geduwd en af en toe aan een spiergroep hard getrokken.

Het lichaam krijgt wat het verdient