Nyerere NP | Tweedagen safari is gekkenwerk

Om vijf uur in de ochtend stappen we in een taxi. We rijden anderhalf uur over donkere wegen met veel snelheidsdrempels door een nog slapend land naar de luchthaven. Een half uurtje wachten en na driekwartier vliegen staan we ineens in Nyerere National Park. In minder dan drie uur, van de blauwe oneindige oceaan naar het groene uitgestrekte binnenland.

Het is het grootste park van Tanzania, drie keer zo groot als de Serengeti en groter dan heel België. Samen met Selous Game Reserve, een aangrenzend park waar met vergunningen gejaagd mag worden, is het een kwart groter dan Nederland en volledig UNESCO-werelderfgoed.

Het is een ruimte waar de dieren vrij zijn, geen boeren die hun oogst of hun dieren beschermen. De mens is te gast en heeft hier niets te vertellen. Er is geen enkele grens, hek, asfaltweg, huis of verkeerslicht. Dieren lopen vrij rond, de mens zit in de kooi – een stoeltje in een Land Rover – en ze mogen er niet uit behalve bij een lunch spot. Wij mogen alleen rondrijden en kijken.

Een kwartier nadat we geland zijn, kijken we al in de ogen van een groepje apen en even later staan we te kijken naar een gezinnetje wrattenzwijn. Voor onze gids, Tico, is het een Pumbaa – een belangrijk personage in de Lion King-films. Pumbaa betekent 'naïeveling' in het Swahili en dat klopt aardig. Zonder op te letten lopen ze rond, eten wat gras of andere gewassen. Knorren luid en duidelijk, ze lijken nergens bang voor.

In het park zijn een paar brede gravelwegen, met regelmatig zandpaden aan de zijkant de wildernis in. Daar heersen de vrijheid en de rust. De chauffeur zoekt zijn weg door de bossen, de grasweiden en langs de oevers van de enorme meren. Rustig sturend en schakelend. Niet zoals een rallyrijder, maar alsof hij over eieren moet rijden. Het is het begin van het regenseizoen en de natuur staat vol in de bloei na een paar dagen met zware regens. Sommige stukken van de bestaande sporen zijn onbegaanbaar geworden, omdat ze vol met water staan. Rustig zoekt hij zijn weg, zonder vast te lopen.

Met zijn vieren – de gids, chauffeur en wij tweeën – hebben we alle tijd om te zoeken naar de dieren. Het is geen race naar de Big Five. Ten eerste omdat in dit gebied de neushoorn is uitgestorven. Ze zijn wel bezig ze hier weer te introduceren, maar nu zijn ze er niet meer. Ten tweede is het vinden van een luipaard in dit gebied, in deze tijd, vrijwel onmogelijk. Het is hier niet zo druk met rondrijdende safari's die onderling met elkaar in verbinding staan en er zijn veel bladeren waar hij achter kan liggen. Dus is de kans erg klein dat ze gevonden worden.

Dus blijven de Big Three over. Omdat we eigenlijk niet tot drie kunnen of willen tellen, hebben we de jacht dus ook direct gestaakt en zijn we vooral gaan genieten van de enorme hoeveelheden andere dieren, vogels en verhalen van onze gids over ze.

Met z'n vieren rijden we rond. Kijken naar hippo's, olifanten, giraffen, impala's, waterbokken, buffels, visarenden en natuurlijk niet te vergeten de sierlijke Lilac-breasted Roller, en alle andere kleine en grotere vogeltjes.

Een volle werkdag van tien uur – met een uitgebreide lunch van een half uur – rijden we rond. We eindigen bij een moederleeuw en haar twee meisjes. De vader is gestorven en het gezinnetje trekt samen op. Waarschijnlijk hadden ze net een stevige lunch genomen, want ze sliepen diep. Af en toe rekken ze de spieren, strekken zich uit en dan gaan ook de ogen even halfopen. Om daarna weer in diepe rust verder te slapen. Alsof ze de Land Rover twee meter naast hen niet willen zien of horen. Wij zijn lucht voor ze.

Na zessen in de avond komen we aan bij ons tentenkamp, midden tussen de bomen. Masaai escorteren ons van de receptie door het bos naar onze tent. We dineren om zeven uur en worden door het pikdonkere bos weer naar onze tent gebracht. We proberen net als de leeuwinnen diep te slapen. Dat lukt niet. Het is te donker, nergens is licht en overal zijn geluiden achter het gaas.