Zonder eten naar bed

Vanmiddag kwamen we aan in Kiwengwa, een strandplaats aan de oostkust van Zanzibar. Eigenlijk is het niets meer dan een stuk wit strand, met een blauwe zee ernaast. Aan de andere kant zijn er een aantal grote resorts en ook nog stukken met gewoon huizen en hotels langs het strand. Tussen die ligt een smal zandpad naar de weg waar ons appartement aan ligt.

Eigenlijk is het woord 'weg' wel een groot woord. Het is een zandstrook, vol kuilen en stenen, waar een auto met een paar kilometer per uur overheen kruipt, omdat anders zijn vloerplaat open kan scheuren. Langs dit pad staan bomen, betonnen schuttingen waar de hotels zich achter verschuilen en Afrikaanse winkeltjes of woonhuizen: stenen of houten optrekjes van een verdieping hoog met golfplaten daken. Een bankje voor de deur en binnen donker zonder ramen.

Op straat lopen kippen, spelen kinderen en er is een waterput.

Ons appartement staat halverwege de straat en is tweehoog. Achter het hek is er een klein plaatsje en daarachter staat het vierkante, witgekalkt gebouw. Beneden wonen een aantal mannen. De buitentrap leidt naar twee vakantiewoningen, voorzien van alle voorzieningen: een groot balkon, een keuken, een slaapkamer en een grote badkamer. Wel twee of drie keer zo groot als het optrekje naast ons, waar een gezin met kinderen in woont.

De zee is net niet te zien, maar de golven en de wind zijn continu te horen en te voelen. Het strand is twintig meter lopen en het dichtstbijzijnde restaurant ook. Direct na aankomst hebben we er een goede Italiaanse lunch, heerlijke jazzmuziek uit de speakers en een geweldig uitzicht over de zee en het strand. Beter is onmogelijk.

Nergens zijn er afgezette stukken land met ligstoelen op het strand. Er lopen wat mensen, er voetballen wat lokale kinderen en aan de rand onder de bomen zitten wat lokale mannen wat te dutten of te wachten tot de dag over is. Het is vrijwel uitgestorven en eigendom van iedereen. Een paradijs.

Jammer genoeg heeft het restaurant in de avond een afscheidsfeestje. Het kerst-, oud- en nieuwseizoen is afgelopen. Er is een optreden en disco tot negen uur. Alleen zijn de kaarten al uitverkocht.

Dat dit een probleem is, dringt maar langzaam tot ons door. Pas na een eerste strandwandeling om ons eten te verteren, een eerste douche, het uitpakken van onze tassen en een eerste kopje koffie op ons eigen terras beseffen we dat we niets te eten hebben. We kopen bij een van de stalletjes nog wat eieren, bier, bananen en een paar mango's. Verder heeft hij niets. De dichtstbijzijnde winkel, een minimarket, is heen en terug zes kilometer lopen en dat redden we niet meer voor het donker. We zoeken later nog naar andere restaurants langs het strand. Maar zonder maan en met wolken is het pikkedonker. Ook ons straatje blijkt vrijwel niet verlicht. Een paar lichtbollen op honderden meters afstand van elkaar in een zandpad met kuilen helpt niet. Er loopt niemand, de kippen zijn op stok. Het is luguber.

We zijn aangekomen in donker Afrika en hebben niets te eten.