Funchal | Hongerige Muizen

Waarschijnlijk zette in 1420 de eerste Portugees, ergens waar wij nu op ons terras zitten, zijn eerste voet op dit eilandengroepje. Het is hemelsbreed negenhonderd kilometer van Portugal, zevenhonderd kilometer van Marokko en maar vierhonderd kilometer van de Canarisch eilanden, waar drieduizendjaar voor Christus de berbers uit Noord-Afrika al aan land kwamen.

Er zijn ooit wat botten gevonden van muizen uit de elfde eeuw. Ze moeten met een schip meegekomen zijn, de mensen zijn er waarschijnlijk snel vertrokken en de paar muizen die aan wal zijn gekomen zijn hier gestorven.

De eilanden hebben er al die tijd gelegen, toen de mens aan land kwam stond het vol bomen – want ‘Madeira’ betekend boom. Een vulkanisch rotsblok, midden in het water, begroeid met bomen, een zacht subtropisch klimaat, waar zelfs de muizen niet kunnen overleven. De grootste alleseter heeft het er niet gered. Hopelijk redden wij het hier wel.

We landen met een A330 – 200 met tweehonderd veertig mensen aan boord op, volgens mij de enige luchthaven op palen. De eerste honderdzestig is op grond, de overige duizendmeter is een smalle asfalt brug op honderdtachtig betonnen palen een meter tien boven de grond. Aan het einde is er net genoeg ruimte om te draaien. En door de landing naast de berg en over een snelweg is dit nummer acht in de ranking van gevaarlijkste luchthavens in de wereld, de derde van Europa. Piloten moeten hiervoor een apart brevet halen. Toch is dit nog lang niet het gevaarlijkste deel van de reis.

Na een busrit, een korte wandeling openen we ons appartement midden in Zona Velha, de oudste wijk met allemaal kleine straatjes, eettentjes en souvenirwinkeltjes. Zelfs de scheurende brommertjes of toeristennop straat doen ons niets.

Net als de muizen moeten we wel overleven dus lopen we naar de dichtstbijzijnde supermarkt. Hier heerst de chaos, alsof er honderden muizen die weken niet gegeten hebben de schappen plunderen. Winkelwagentjes zijn niet gemaakt om artikelen in te stoppen, maar om mee te scheuren door de smalle gangpaden. Oud vrouwtjes met een strakke blik duwen zich voort op weg naar iets wat ze willen hebben. Wij worden van onze sokken gereden door moeders met kinderen. Of door mannen die denken dat Cristiano Ronaldo een autocoureur was.

We vluchten, moe van de lange reisdag, als een muis naar ons holletje. Om deze eerste dag van onze vakantie te overleven.

Funchal, 22 September 2025