Nazare | Waar komt de wind vandaan

Ik sta op de veranda van Pilatus. Het is een door de elementen uit kalksteen gevormde rotsen gevormd balkonnetje boven de zee. Of eigenlijk boven de Atlantische Oceaan. Van dit platform tot het vrijheidsbeeld in New York is er alleen maar water. Aan de zeezijde van het schiereiland Peniche is er een vlakte met allemaal uitgeslepen lagen kalksteen. De rotsen afgerond door de wind, eindigen in een wand naar beneden. Via een zwembad trap kan je naar het balkonnetje halverwege afzakken. Ineens sta je twintig meter boven de kolkende golven, zoals ons koningshuis op hun balkon staan te zwaaien met niets onder ze. Er vliegen wat aalscholvers langs en misschien applaudisseren er wat vissen, maar door de wind en het breken van de golven hoor ik ze niet.

De wind van de zee is koud. Het is ruw met golven die tegen de rotsten klotsen. We zijn vrijwel alleen. Een bus met toeristen komt langs, ze stappen uit en in twintig minuten zijn ze weer verdwenen

Een uur later lopen we vrijwel alleen, in Nazaré, door een nauw steegje richting de zee. Omdat de huizen zo dicht op elkaar staan dat er geen auto’s door kunnen is er geen zon of wind. De huizen en de kozijnen zijn kleurloos, geschilderd en verlopen in alle tinten van licht grijs tot vaalgeel. De ramen zijn geblindeerd met witte rolluiken. De weg bestaat uit kleine, grijze, glad geglazuurde tegels. Het loopt steil naar beneden. Er zijn geen winkeltjes en het enige uitzicht is een klein gele streepje zand met wat blauw erboven helemaal aan de einder.

Als we het straatje verlaten staan we abrupt stil. We staan midden op een smal en stevig bewandeld voetpad, een rij geparkeerde en twee rijen in tegenovergestelde richting langzaam voortkruipende auto’s’, busjes en touringcars. Van de linkerkant komt een oud, open, geel autootje met posters vaneen mannen gezicht en grote witte vlaggen met een paar letters erin. Op het dak een grote speaker die in het Portugees tot ons spreekt. Van de rechterkant komt er een dikke middenklasser met hetzelfde beeld. Een andere vlag, met andere letters, posters, maar ook deze kotst luid schreeuwend beloftes over ons heen. Er zijn waarschijnlijk binnenkort verkiezingen

Achter de weg is er een breed zandstrand. We staan op de avenida da república en worden bijna direct door de stroom voetgangers onder de voeten gelopen. We doen een stap terug om even rustig na de te denken wat gaan doen. Wordt het links of rechts, want meer keus is er niet.

We kiezen links, lopen langs een continue rij van winkeltjes en restaurantjes. Achter de ramen zijn ze vol. Op het strand wapperen rode vlaggen en de strandwachten zitten op hun quads om het verbod te bewaken. Er liggen op het brede zand geen badgasten, want die worden met koude wind en zandkorrels gezandstraald.

We steken de straat over en gaan bij het enige strandpaviljoen zitten. De koude zeewind waait over de tafels. Als we na een half uur eindelijk ons laatste gerecht krijgen hebben we het, in onze zomerkleding, koud.

We lopen terug. Eerst door de leuke nauwe straatjes en daarna een stuk langs een drukke weg. We lopen snel te zweten.

Bij slecht weer, of koude wind kan je schuilen of je erop kleden, maar dan moet je het wel weten. Wij werden verrast door de kou op het strand. Wij kennen de twee schreeuwende windrichtingen van de auto’s ook niet. Verdiepen in het weerbericht en niet afgaan op de hard schreeuwende voorkomt dat je het niet koud krijgt

Nazaré, 8 oktober