Funchal | Jazz Diva's

"Como foi o dia?" vraagt de ober terwijl hij de poncha voorzichtig op het tafeltje zet. Het koude glas is vochtig van de condens. Het ruikt naar de sterke alcohol van de verse rum en bij een eerste slok proeven we de zoete suikerrietstroop waarvan het gemaakt is, het lijkt wel limonade, ook al is het wel wat anders.

Hoe was de dag...vroeg de ober ons. We nemen nog een slok en laten onze blik over de donkere zee, zonder maan met alleen wat sterren, gaan. Aan de andere kant flikkeren de lichtjes van de huizen tegen de heuvels als sterren die zijn gevallen. Het is een heerlijke twintig graden en het zachte zeewindje is nu gaan liggen. Een ultieme avond op een terras.

Het begon zoals altijd. Opstaan, een bakje koffie en thee op het terras van ons appartement. Even de krant downloaden en lezen over de puinhoop in de wereld en de chaos in Nederland. Vreemd hoe die berichten hier, met dit uitzicht, bijna onwerkelijk lijken. Alsof het over een andere planeet gaat.

Daarna een korte wandeling naar de sportschool voor een uurtje pijnlijden. Terug voor een laat ontbijt of vroege lunch, en daarna gewoon een stukje slenteren door de oude wijk. Gewoon wat doelloos rondlopen, zonder de ontelbare souvenirwinkels of terrassen te bekijken. Langs het fort lopen we over een steile weg met gladde steentjes omhoog. Boven is er een klif, met uitzicht over de zee.Twintig meter eronder de uitgestrekte zee en een strandje. De Praia da Barreirinha.

Een van de weinige stranden op dit vulkanische eiland, bereikbaar met een lift vanaf de weg of een trap van minimaal vijftig treden langs de rots naar beneden. Een klein zandstrandje met parasols en ligstoelen, een zwembadje met een heuse badmeester. Rechts van het opgespoten zand is een stenen trap naar een afgeschermd stuk zee, waar de golven van de Oceaan tegen rotsen beuken en waar twee mensen in het water zwemmen. Van boven lijkt het donkere water, met hoge golven, koud.

Er is op het strandje plek voor een stuk of vijftig betalende badgasten, maar er was bijna niemand. Wij verwonderden ons, boven aan die klif kijken we naar dit vreemde fenomeen. Zo'n mooi strandje op deze heerlijke dag, en vrijwel niemand die er lag te bakken. Zonaanbidders komen hier.

We lopen een stukje verder, naar tafeltjes langs de borstwering met uitzicht over de baai. Een drankje en een klein hapje. De rust werd verstoord door Amerikaanse toeristen, op een tafeltje achter ons. Ze voeren de duiven met hun patat. Waarna de duiven aanvallen en de toeristen verjagen, om daarna alle restanten op te eten. Ze vluchtten voor een paar duiven.

De middag brachten we door op ons terras. Wat rust.

“De avond was bijzonder," zeg ik tegen de ober, die intussen een andere tafel afveegt maar nog luistert. "We waren bij Mamma” (Modern Art Museum of Music of Madeira).

Hij knikt alsof hij het kent, maar ik denk dat het vooral een routinematig handeling is. Ik leg hem uit dat het een klein museum is, helemaal vol met absurdistische schilderijen. Geen stukje van de wand en het plafond is vrij, drie rijen hoog schilderijen, van wand tot wand. En in het midden is er een klein theater zaaltje, waar vandaag de ‘jazz diva’s’ worden gespeeld. Een pianist, bassist, drummer en zangeres. Ze spelen een tiental bekende nummers van oude jazzzangeressen.

Het was eigenlijk te goed voor het kleine zaaltje. Het swingde de tent uit, er werd met volle overgave gespeeld. De zangeres, gekleed in haar nachtjapon kon zingen, van de diepe bas tot de hoge trillers. De zeventienjarige drummer gaf een paar goede solo’s en de pianist was zonder meer goed. Het swingde en de dertig toeschouwers klapte en zongen uit volle borst mee. Een eiland van 300.000 bewoners, waarschijnlijk geen professionele artiesten. Maar ze maakten er een swingend feest van en ze speelde met enorm veel plezier. Een waar feest.

De poncha is bijna op. Ik kijk om me heen naar dit terras waar we nu zitten, na die wandeling terug door de heerlijk zwoele avond. De zee rechts, links de lichtjes van de huizen tegen de heuvels. De sterren, dat zachte zeewindje.

"Como foi o dia?" had hij gevraagd.

Ik neem de laatste slok en glimlach naar de ober. "Muito bom," zeg ik. "Niet echt een rustdag, maar muito bom."

Hij knikt, alsof hij het snapt. Sporten, een wandeling, een middag rust en daarna jazz die in een rokerig jazzcafé of theater met een paar honderd gasten niet zou misstaan. Het blijft vreemd, een prachtig strand en een mooie optreden, heerlijk weer en enorme aantallen toeristen die nergens te zien zijn.

Wij bestellen nog een poncha.

Funchal, 25 september 2025