Ericeira | Derde deel van appartement naar camper

Een half uur te vroeg belt de taxi firma dat ze voor de deur staan. We graaien alles bij elkaar en persen ons in de lift. Voor de helft op de smalle stoep en voor de andere helft op de busbaan staat een wagen. Een oud, klein, mager mannetje komt op ons afgerend alsof we te laat zijn. Hij propt onze bagage achter de klep en duwt ons de wagen in.

Daarna begint, voor hem hopelijk, het zwaarste deel van deze reis. Hij werkt de administratie bij en plaatst de bestemming in zijn routeplanner. Hij vraagt aan ons, toeristen die geen enkel idee hebben waar we zijn of waar we naar toe gaan of dat het adres wel klopt. Als hij alles drie keer, hoofdschuddend, heeft gecontroleerd zegt hij dat hij zijn baas nog even moet bellen.

De routeplanner op mijn telefoon kan het, in een seconde, zonder probleem vinden.

Als er een bus achter ons staat gaat hij toch maar rijden. Hij rijdt rechtdoor terwijl de kortste route de eerste weg naar rechts is. Gelukkig neem hij de tweede en gaat hij de goede kant op. Ik volg zijn voortgang nauwlettend als hij begint te vertellen over zijn vrienden uit Heerlen en hoe mooi Madurodam was. Hij rijdt op linkerbaan van een driebaansweg de stad uit. Op het laatste moment neemt hij toch de goede afslag aan de rechterkant, ook al hoor ik wel iemand achter mij toeteren.

Op de snelweg wordt het pas echt gevaarlijk. Hij rijdt zo snel dat alle vrachtwagens ons inhalen. Zijn snelheid zakt zelfs even tot zestig kilometer per uur als hij begint te vertellen dat hij in Sintra woont, een plaats dertig kilometer de ander kant op en dat hij eigenlijk hier al jaren niet is geweest. Volgens hem is het gebied waar we naar toe gaan sinds die tijd volledig verandert en is alles er nieuw. Hij kent het niet.

Gelukkig neemt hij de goede afslag en volgt exact de route van telefoon. In het dorp, een kilometer voor onze bestemming, stopt hij bij wat mannen langs de kant van de weg. Hij stapt uit, vraagt de weg, praat met ze. De mannen staan wijd gebarende uit te leggen hoe hij moet rijden. Hij stapt uit, kijkt op zijn scherm en stapt weer uit. Na vijf minuten stap hij weer in en legt nog een keer uit dat alles hier nieuw is. Terwijl we in een dorp staan wat volgens mij al vijftig jaar niet verplaatst is. Hij volgt exact de route. Bij het bordje van de Camperverhuur waar we naar onderweg naar zijn wil hij doorrijden. Het is een ingang van een bedrijf is en hij denkt er niet in te mogen rijden. Opa stapt uit en zegt dat hij zijn baas moet bellen. Om te vragen of we nog bij moeten betalen. Terwijl we vooraf betaald hebben.

Bij de camperverhuur gaat alles makkelijk, onze camper staat klaar, alles werkt en als je de vierde keer hetzelfde type camper huurt is ook alles bekend. Een kwartier later vertrekken en rijden we als buitenlander, met de routeplanner, in een ruk naar onze geplande camping.

Een paar kilometer terug op de weg naar de camperverhuur heeft hij ons uitgebreid uitgelegd dat alle jonge Portugezen het land uitgaan, emigreren naar alle landen in Europa. Dat er allemaal Pakistani’s en Indiaas voor in de plaats komen. Dat die geen Portugees kennen en de weg niet weten.

Ericeira, 7 Oktober 2025