Nazaré | Zee mist met strakke surfer

Zeewater is hier overdag veel kouder als de warme lucht op het land. Dat levert het perfecte weer op om levend te verbranden. Het voelt fris onder de strakblauwe lucht en volgens de medische wereld zou iedere tien minuten smeren met een factor vijftig verplicht gesteld moeten worden.

In de ochtend als de zon opkomt is het precies andersom. Het zeewater heeft dezelfde temperatuur. In een nacht zonder wolken is de temperatuur op het land, in de nacht, afgekoeld. Koude lucht zonder wind boven warm water, geeft mist. Net als in Nederland in de winter de mist uit de warme slootjes een dunne wollendeken over het land legt gebeurt dit aan de kust ook. Een dikke, koude deken, ligt over ons heen, als we uit ons warme kleine huisje op wieltjes stappen.

Zo snel als we kunnen lopen we langs de weg naar Sitio – het deel van Nazaré wat op een rots tussen de twee stranden in ligt. Een lange trap, langs de rots, in de uitzichtloze grijze wereld. Wij klimmen in de wolken. Zweten van de inspanning terwijl de temperatuur in de wolken te koud is voor onze lichte kleding. Boven aangekomen is er een plein, twee kerken, een reuzenrad en drie busladingen toeristen. Ze lopen in dikke jassen achter hun gids aan. Staan eerst bij de grote kerk, lopen dan als eenden achter elkaar naar de tweede. Een klein gebouwtje met allemaal blauwe tegel muren. We weten net voor de horde naar binnen te schieten. Binnen is het blauw van de Portugese tegels. Rechts is een donker gat met een trap naar beneden, waar een altaar tussen de tegels moet zijn.

Een eerste oudere Amerikaanse dame volgt. Op de eerste verdieping zegt tegen de muren dat ze zeker niet de trap afgaat. Ik zeg haar dat er wel ‘a stairway to heaven’ is. Ze fleurt helemaal op. Naast de kerk is er een uitkijkpunt over het stadje, het strand en de zee, die in het grijs van de mist nog net te herkennen zijn als vlakken.

Er is een wandelpad richting het surfstrand, Praia Norte. Een van de stranden met de hoogste surf. Er zijn golven voorgekomen tot dertig meter hoogte. Ieder jaar als er hoge golven worden verwacht is er een wedstrijd. Dan springen over de hele wereld (top) surfers met hun surfplank op het vliegtuig om mee te doen. We lopen met de buspassagiers mee naar dit (onder surfers) wereldberoemde strand. Na vierhonderd meter is er een beeld. Een surfer van vier meter groot, met een strak surfpak, plank in zijn handen een helm met horens op zijn hoofd. Ernaast staan en dan je hand midden op zijn kruis leggen is duidelijk de meest gemaakte foto, want die plek is donker en glimt van alle handen die erop gerust hebben. Op het brede strand beneden boren de eerste zonnestralen die langzaam door de wolken heen dringen. Op de zee gebeurt er nu duidelijk niets, er is geen surfer te zien.

Wij keren om, drinken een bakje koffie. De hordes komen terug, de gidsen met hun vlaggetjes en microfoons jagen ze de bus in. Na deze show lopen we naar het strand, want de funiculaire is buiten dienst. Een wandeling van een half uurtje. We stappen een eettentje in. We kijken naar de langs ons raam flanerende wandelaars en hoe de zon uiteindelijk de mist overwint.

De busladingen worden achter in het restaurant aan grote tafels, zonder uitzicht, geparkeerd op eten.

Nazaré, 9 Oktober