Funchal | Kabelbaan naar de hemel

Net uit bed openen we als eerste de deuren naar ons terras. Dertig vierkante meter, met uitzicht. Over de straatjes eronder. De huizen om ons heen, de heuvels in de verte en aan de andere kant een klein stukje van de zee. Twee ligstoelen voor de zonaanbieder en een overdekt deel met een tafel en drie stoelen voor de eerste koffie of thee. Boven het terras passeren er iedere 45 seconden twee cabines van de kabelbaan. Eén omhoog en één omlaag. In ieder bakje zitten tussen de vijf en acht mensen. Van negen uur in de ochtend tot zes uur in de avond, rond de 5.000 toeschouwers per dag omhoog en hetzelfde weer naar beneden. Ze kunnen allemaal ons terras zien, met alles wat we er doen.

Ze kijken nu naar beneden hoe we koffiedrinkend langzaam wakker worden met een heerlijk ontbijt. Wij kijken omhoog naar ze en hebben medelijden met ze, de zinloosheid van hun rit omhoog naar niets. Achter donker glas, in een glazen kooi, na een lange wachtrij, in vijf minuten naar het eindpunt van de rit. Vol verwachting om iets unieks mee te maken.

De eerste keer dat we in Funchal waren, Februari 2023, hebben we ook in zo’n cabine gezeten. Nieuwsgierig naar wat al die mensen daar boven ons hoofden uitspookten. Omhoog naar Monte, en weer terug. Boven is er uitzicht, over de stad, de haven en de oneindige zee. Er zijn wat terrassen, een kleine botanisch tuin en een kerk. Verder is het plaatsje vooral een toeristische valstrik. De grote attractie is om met een tweepersoons houten bakje op stalen sleden, door kleine bochtige straatjes, naar beneden te glijden. Het karretje, zonder remmen of wielen, word bestuurd door twee mannen in witte pakken. Ze hangen aan een kant of duwen het bewegende vehikel een kant op. Vroeger werd het gebruikt om de oogst en de rijke mensen, die in het zachtere klimaat op de bergen woonden, naar beneden te brengen.

De karretjes werden daarna weer omhooggeduwd of gedragen. Nu gebeurt dat met een vrachtwagen voor de sleetjes en met een taxi voor de mensen. Het was toen al zinloos (wielen zijn te sturen en te remmen en ook veel makkelijker naar boven te duwen. Ezels of paarden zijn ook veel beter voor dit werk als mensen). Nu is het helemaal een stompzinnige toeristenattractie. We namen, na een tijd op de trap bij de kerk gezeten te hebben, de kabelbaan terug. In zo een kar een stuk naar beneden gaan leek ons niets.

Toen we vorig jaar hier weer waren kwamen we er pas achter dat er een echte botanische tuin was. Die was ook vanaf de kabelbaan te bereiken. Gelukkig kwamen we er op tijd achter dat het ook te bereiken was met een gewone bus vanaf Funchal.

Opstappen voor de mercado, kaartje bij de buschauffeur kopen en een ritje door krappe straatjes de bergen op. Een halfuur tussen oude dames met boodschappentassen en verweerde mannen met lege handen en bij iedere bocht een stop bij een halte. Geen glas tussen ons en de wereld. De reis alleen was al een verhaal. En de tuin maakte het helemaal af.

Rond een uur of acht in de avond, zitten we op ons terras. Na een heerlijke salade, glas rosé zitten we aan de thee en koffie met een heerlijk Pastel de Nata als dessert. We hebben vandaag het ritje weer gedaan. We weten nu dat de kabelbaan zo snel over ons appartement scheert dat we alles kunnen doen wat je zou kunnen bedenken. Niemand zal het zien. We moesten ons inspannen om de rode handdoek die we als herkenning aan de waslijn hadden gehangen te kunnen zien. Er was zelfs onvoldoende tijd om die te fotograferen, laat staan om details te zien.

Ook weten we nu dat met de kabelbaan omhoog en overstappen op de tweede baan naar de botanische zinloos is. Er stonden bordjes - "tien minuten naar de botanische tuin.". De marketing werkt perfect want er stond, buiten het zicht bij de kassa, een lange rij. Het duurde in werkelijkheid langer als de busrit vanuit de stad. En het was vijf keer zo duur.

De botanische tuin was net als de vorige keer prachtig. Oude bomen, exotische bloemen, uitzicht over de baai. Rustig een uur of veel langer wandelen, rustig op een bankje zitten, wat foto's nemen Heerlijk de rust van een plek waar weinig mensen komen en niemand haast heeft. We gingen ernaartoe in de meute van de kabelbaan en terug gewoon met een taxi, omdat we geen zin meer hadden in het wachten. De taxi koste een kwart van de kabelbaan. De meesten weten dat niet en volgen de bordjes, of hebben een retourticket gekocht. Kuddevolk verleid door de reclame.

We genieten aan het einde van de dag op ons terras van de mooi donkere regenwolken boven de berg. De glazen kooi boven ons hoofd is gestopt, van ons mag hij er gewoon zijn want ze kunnen ons terras niet zien. Wij zullen er alleen nooit meer instappen. Net als de ‘Tobbogan’ (de houten karretjes) is de kabelbaan voor ons een toeristen activiteit zonder waarde.

Ik heb nu nog meer medelijden met de mensen die er vanochtend inzaten. Gevangen in hun glazen kooi, met hun neus tegen het glas keken ze vanuit de Teleférico do Funchal naar beneden.

Wij zitten hier met alle tijd van de wereld, Zij schoten voorbij als gevangenen van hun eigen vakantie en de ToDo lijstjes.

Funchal, 27 September 2025