Funchal | Bailino de Madeira

Bailinho da Madeira

De laatste dag Madeira doen we het verplichte nummer. Om tien uur staan we met ongeveer honderd andere toeristen te wachten bij een van de rondvaarten op zee. Een brede catamaran, niet met een mast, maar met een bar in het midden op het dek. Met op iedere vleugel en in het midden alleen maar zitplaatsen. Er boven een verdieping met nog meer stoelen.

Iedereen bezet meteen een plek. Ondanks dat meer dan de helft van de plekken vrij blijft, beschermt iedereen zijn territorium alsof het de beste plek is om dolfijnen of walvissen te spotten. Niemand verplaatst zich meer. De choreografie is bepaald.

Als de vijfde boot varen we de haven uit. Voor ons vier andere catamarans, met een paar honderd meter tussen elkaar, allemaal hetzelfde rondje. Een sliert boten op de Atlantische Oceaan. Iedereen staart over de zee, op zoek naar de eerste dolfijn vin of walvisspuiter. Koppen naar links, koppen naar rechts. Als één lichaam bewegen honderd mensen mee met iedere golf, met iedere mogelijke beweging in het water.

Er is niets. Alleen zee onder een grijze lucht. We passeren een paar vissersboten. Hun crew kijkt naar ons zoals wij naar hen kijken - vreemd volk, vreemde wereld.

De boten voor ons keren één voor één om. De sfeer op het schip wordt timide als ook wij draaien. Het gaat vandaag niets worden. Mensen verplaatsen zich naar plekken met minder wind, breken de choreografie. De dans is mislukt.

En dan zijn ze er.

Een grote groep dolfijnen geeft hun voorstelling vlak voor onze boeg. Het water explodeert. Vijftig camera's klikken tegelijk. Iedereen wijst, roept, lacht. De dans begint opnieuw - nu met de dolfijnen als leiders, honderd mensen die volgen waar ze springen. Koppen naar links, koppen naar rechts. Iedereen beweegt als één.

Het blijft een mooi gezicht, die springende dolfijnen. Ongrijpbaar waarom ze altijd zo vrolijk en doelloos uit het water springen. Of misschien is het niet doelloos. Misschien kijken zij naar ons zoals wij naar hen - vreemd volk op een vreemd schip, die steeds terugkomt om hetzelfde te doen.

De voorstelling is afgelopen. We varen in een rechte weg terug naar de haven. De regen die boven de berg hing breekt open als onze lunch op tafel wordt gezet. Op een terras op de pier, in een heerlijk zonnetje, laten we de middag rustig passeren.

Op ons eigen terras snacken we laat in de avond, na het pakken van onze koffers, nog wat. De volgende dag vertrekken we. Niet zoals de meeste mensen na een week Madeira naar huis. Voor ons begint het tweede deel van het drieluik.

Na de rust in een plaats waar niets gebeurt. Behalve tripjes, etentjes, wandelen, boeklezen, handwerken, sudoku's oplossen en iedere ochtend een uur sporten. Ver weg van alle roering, zonder televisie, dagelijks mail en krant.

Je zou hier oud kunnen worden, bij een mooie Portugese fado.

Madeira, 1 Oktober