Funchal | De leegte van Zondag

Het weekend begint vroeg. Om een uur of acht op zaterdagavond begint er een feest op het roof top terras op vijftig meter van ons eigen terras. Harde muziek, met schreeuwende en dansende gasten. Wat later probeert voetbalpubliek uit het stadion Maritimo, hemelsbreed drie kilometer verder er overheen te galmen met zijn koren. Er blijkt aan de andere kant van stad nog een stadion te zijn, ze schreeuwen op andere momenten. We zitten er precies tussen. Brommertjes scheuren door de smalle straten en de eerste te hard sprekende, of misschien wel schreeuwende groepjes passeren onder ons appartement. Gelukkig gaat het regenen en wordt het wat rustiger.

Als het rond middernacht weer droog wordt barst het geluid uit alle kieren en naden van de oude stad weer los. Een rumoerige en broeierige nacht. Er zijn schreeuwpartijen op straat. Of is het gewoon de Portugese manier van praten, Brommers, zonder knalpotten, scheuren door de steegjes alsof het snelwegen zijn. Alles onder ons raam. Tot een uur of drie is slapen een illusie.

Dit is zaterdagnacht van de bewoners. Hun avond.

Zondagochtend is de sportschool leeg. We staan alleen tussen de apparaten voor onze routine. Tijdens ons ontbijt erna is de straat onder ons terras uitgestorven. De kabelbaan boven ons hoofd is net als onze dag leeg. We besluiten de stad onveilig te maken, wat winkels, een winkelcentrum en misschien een terras. De dag vullen, met de gezelligheid van de bruisende stad.

De winkels zijn dicht, het winkelcentrum is open maar er lopen geen winkelende mensen. De helft van de terrassen zijn dicht en in de andere helft zijn de tafels voor de helft leeg. De stad lijkt uitgestorven. We nemen een versnapering in het stadspark, normaal zit het vol, nu kunnen we kiezen waar we gaan zitten. We lopen door de stad naar het terras bij het strandje - waar we twee dagen geleden blij waren met een plekje - is nu overal ruimte. Het water is er nog, de rotsen, het uitzicht. De mensen zijn verdwenen.

Naast ons zitten een paar bandleden, die gisterenavond hebben opgetreden, luidruchtig en nog duidelijk onder invloed van iets, te praten met elkaar. Maar de ander tafels zijn leeg. Zonder de drukte voelt het alsof we naar een toneeldecor kijken waar de voorstelling lang geleden is afgelopen. Wij zijn verloren, of op de verkeerde tijd op de verkeerde plek. De klok tikt, maar de tijd beweegt niet.

Het klopt niet. De hotels zitten vol. De bewoners zijn niet verhuisd. Gisteravond was het oorverdovend en vol. De stad lijkt nu leeggelopen als een ballon met lachgas die aan het einde van de nacht op de grond ligt. We lopen terug naar ons appartement. Het is pas vier uur 's middags. In Amsterdam is de zondagmiddag druk. De terrassen vol, de musea open, het Vondelpark een feest. Daar stopt de stad niet. Hier wel, alles lijkt tot stilstand te komen. Het eiland zegt dat vandaag genoeg is.

We snappen er niets van. We eten wat. Kaas, brood, olijven. Het heeft geen zin om uit te gaan naar de lege terrassen. We zitten op ons eigen terras en kijken naar de kabelbaan die leeg boven ons hoofd blijft doorgaan. De paar toeristen die in hun glazen kooien zitten hebben niet eens door dat de stad onder hen slaapt.

"Ik ga wat lezen," zeg ik uiteindelijk.

Ik pak mijn boek en ga op de ligstoel liggen. De zon is warm, er is een zacht briesje. Ik sluit mijn ogen. Naast me hoor ik het klikken van breinaalden. Jacq zit aan de tafel te breien. Steek voor steek, rij na rij. Het klikken van de naalden is het enige geluid. Ze telt niet, ze wacht niet op het eindresultaat. Ze breit gewoon. Die eindeloze herhaling als de tijd die met iedere klik verder gaat. Er gebeurt niets, op deze zondag en toch klikken de naalden tegen elkaar. De leegte als doel van de dag

Aan het einde van de middag dringt het tot me door dat ik niets mis. Geen drukte, geen gezelligheid, geen plan. Gewoon dit - liggen, lezen, af en toe een slok water. Het klikken van de breinaalden. De kabelbaan boven ons hoofd. De stille stad beneden ons. We wachten op niets en dat is precies wat we nodig hadden. Na de chaos van de avond ervoor, het rennen door de stad, de kano tocht, het optreden is dit de tegenhanger.

De stad heeft ons gedwongen te stoppen.

Ik leg mijn boek neer en kijk naar de heuvels. De regenwolken zijn terug, donker en dreigend boven de berg. Mooi. Gewoon wachten tot de dag voorbij is, en daar vrede mee hebben.

Zondag op Madeira. De dag waarop het eiland wint. En we eindelijk vakantie voelen.

Funchal, 29 September 2025