Coimbra | Kiezen is verliezen

Bij de receptie krijgen we te horen dat we overal mogen staan. Dat was op alle voorgaande campings ook zo, maar het grote verschil is dat hier geen plekken afgebakend zijn met een afscheiding tussen de plekken, een nummer, een stuk zonder gras waar de wagen moet staan en een stuk voor de stoeltjes en de tafel. Zoals tussen de plekken op een parkeerterrein achter een supermarkt, met strakke witte lijnen waar binnen je moet parkeren. Dit is een gebied met plek voor zevenhonderdvijftig wagens zonder enige structuur. We mogen overal gaan staan.

De camping staat op een heuvel. De bovenste verdieping is de receptie met een terras en restaurant met uitzicht over de rivier. Achter de slagboom is er een weg die aan het einde omlaag terugdraait naar de ingang en zicht splitst in een nog lagere parallelle weg terug. Aan beide zijde van deze wegen is er, tussen de bomen, ruimte zonder dat er vakken zijn. Er staan wat aansluitkasten voor de elektra en verder is er helemaal niets. Er is volledige vrijheid of andersom complete chaos.

Er moet plek zijn voor zevenhonderdvijftig campers, caravans en tenten. Op het moment dat we onder de slagboom door rijden staan er misschien tweehonderd, of minder.

De bovenste weg valt direct af, druk en iedereen moet hierlangs. Bij de splitsing nemen we de eerst afslag. Na de bocht staan er een paar campers wat dicht op elkaar. We kunnen er nog wel bij maar het lijkt wat krap. Aan het einde is er een stuk met links geen campers en mooi uitzicht. We rammen hem het gras in, stappen uit, lopen er drie keer omheen, checken of we niet te scheef staan. Het lijkt perfect. Een stuk terug lijkt het terrein nog vlakker dus rijden we een stuk naar achteren. We zien dat er op de nog lagere weg nog veel meer plek is.

We stappen in, rijden de weg uit en gaan via de slagboom naar de er onder liggende weg. Vinden weer een mooi vlak stuk, zetten de stoeltjes al bijna buiten als we opmerken dat er weinig schaduw is. Stappen in, rijden vijftig meter verder en doen een volgend inspectie. Als de tafel en stoeltjes al buiten staan vinden we dat we wel erg eenzaam staan en we ook wat dicht bij de snelweg beneden staan.

We stappen weer in, passeren voor de derde keer de slagboom, op weg naar de vorige plek. Bij het groepje campers waar we de eerste keer langsreden is er nu een die weggaat. We wachten rustig tot hij weg is, ook al duurt het wel lang. We pakken zijn plek. Stappen uit en zien dat we dicht bij de WC/Douche ruimte staan. Als we al bijna ingestapt zijn op weg naar de vijfde plek ontdekken we dat deze ruimte in het laagseizoen gesloten is. Dus besluiten we deze plek te houden.

Er is wat te weinig ruimte. Dus stap ik weer in en parkeer de camper een meter verder naar links en niet dwars op de richting maar in de lengte. Als we eindelijk geïnstalleerd zijn blijkt het toilet en de douche wel wat ver te zijn. De twijfel blijft. Is dit de perfecte locatie, of moeten we nog een rondje maken voor een nog betere.

Als er onbeperkt keuze is wordt kiezen onmogelijk. We kunnen hem altijd nog verplaatsen, want niemand weet wie waar staat.

Om bij te komen en omdat we trek hebben nemen we de metro – een elektrische bus op een vrije baan - naar de stad. We moeten kiezen welk restaurant we nemen en daarna krijgen we een zeer uitgebreide menu kaart voor ons neus. We moeten weer keizen.

Coimbra, 10 Oktober