Setúbal | De laatste dag

We doen niets.

Zitten voor onze camper, kijken over de baai. Het water is kalm, de zon warm. Geen plan, geen bestemming, geen keuze meer te maken. Morgen vliegen we terug. Vandaag is er alleen dit.

Dan komt onze huisvriend aangelopen met iets groots in zijn bek. De zwerfkat, die we hier de eerste dag hebben gevoed, lijkt toch gewoon een roofdier te zijn. Het beweegt nog. Is het een rat, muis of vis? Hij kruipt onder de struik, legt zijn vangst neer. Blijft trots of dreigend grommen, steeds zachter tot het bijna snorren is. Hij lijkt niet te weten wat hij ermee moet, maar wil het wel laten zien.

Het is zijn bezit.

We kijken naar hem, naar de vis, naar de zee.

Drie weken Portugal. Van chaos naar rust. Die eerste hectische dag in Funchal - hongerige muizen in de supermarkt, van onze sokken gereden door winkelwagentjes. Later de eindeloze middagen op het terras van de Golden Gate, het restaurantje op de pier of boven bij de klif. Wijn drinkend terwijl cruiseboottoeristen rondrennen en in een paar uur alles moeten zien, rekken we bewust de tijd. Na het afzien in de sportschool kunnen we zonder schuldgevoelens genieten. De toeristische bucketlijst - wandelen over de rotsen, de boottocht naar de dolfijnen, de kabelbaan - was zinloos tijdverdrijf. We hadden er genoeg tijd voor, dus konden ervan genieten.

We genoten van een kleinschalig jazzoptreden in een theatertje. Of helemaal alleen met een kano op de oceaan - de eeuwige eenzame ruimte op het water.

Lissabon vloog voorbij. Te druk, te vol. Het enige wat deze stad echt onderscheidt van andere toeristensteden is de Taag. Breed en langzaam stromend naar de zee, naar het onbekende, zoals Slauerhoff beschrijft.

Daarna was er het derde deel: rondrijden met een campertje in Portugal. Eerst het surfwalhalla. Mannen en vrouwen in neopreen die de golven beklimmen op hun plankjes. Uiteindelijk wint de zee altijd. Een schouwspel over de nietigheid van de mens in de eeuwige golven. Via Coimbra eindigen we in Setúbal. De rust, de ruimte van de enorme baai, zeeschepen en vissersbootjes. Ieder moment is het uitzicht anders. We zitten er gewoon stil op onze campingstoeltjes te genieten.

De kat laat zijn prooi los - een dood visje, waarschijnlijk door een visser gedumpt. Hij likt zijn poot, gromt zachtjes van tevredenheid. Morgen is er de chaos van het inleveren van de camper, het chaotische vliegveld waar iedereen haast heeft en iedere minuut telt.

Nu is er de tevreden kat en de zee.

Setúbal, 15 Oktober 2025