Setúbal | Na chaos is er rust

Van de camping is er een busdienst naar de stad, vijf kilometer over een drukke weg. We lopen naar de bushalte, waar een ouder echtpaar staat te wachten. Met ons gebrekkige Portugees ontcijferen we het tijdschema: in het laagseizoen, dat gisteren begon, rijden er maar drie bussen per dag. De eerste is twee uur geleden vertrokken. De volgende komt over twee uur.

We bellen een taxi. Na tien minuten stappen we in en zeggen dat we naar de 'Mercado' willen. Die is weliswaar gesloten, maar ligt midden in de stad.

Als we langs de bushalte rijden, vragen we of het echtpaar mee wil rijden. Ze stappen in. Zodra de chauffeur wegrijdt gaat het alarm - de man kan de veiligheidsgordel niet vastmaken. De vrouw probeert achter zijn rug langs de gordel vast te klikken en hem uit te leggen wat hij moet doen. Hij probeert intussen in het Spaans het adres uit hun reisgids aan de Portugese taxichauffeur uit te leggen. De chauffeur legt óns in het Duits uit dat hij in Duitsland had gewerkt, maar terug was gekomen. Het was daar niets.

Wij zwijgen in dit geweld en vragen ons af waarom we gestopt zijn.

De chaos is compleet: drie schreeuwende mensen, drie talen, de autoradio op vol vermogen, de motor gillend in scherpe bochten. Een Bijbelse Babylonische spraakverwarring.

We stappen uit, geven de chauffeur een fooi en lopen weg. Het oude echtpaar heeft zich eindelijk bij elkaar geschraapt, ze staan zomaar op de goede plek en rennen achter ons aan om hun deel te betalen. Wij lopen Oost-Indisch doof het stadje in.

Een heerlijk rustig stadje. Een paar winkelstraten zonder bekende ketens. Een bakje koffie op een plein. Prachtige verlopen straatjes, nog niet ontdekt door de massa vijftig kilometer verder in Lissabon. We steken over naar het oude havenfront: een vissershaven, een jachthaven, wat mannen met hengels langs de waterkant. Een heerlijke temperatuur en vooral: rust. Een prachtige oude visafslag, het mooie gebouw met de gesloten Mercado, wat kunst langs het water. Geen surfers of toeristengroepjes.

We eindigen op het plein met een lunch op een terras. Naast ons een tafel lokale zakenmannen die luid kletsen.

Wij genieten in stilte.

We gaan terug naar de camper. Ook hier heerst de rust, onze nieuwe vriend krijgt een blikje kattenvoer wat we gekocht hebben en gaat daarna rustig bij ons in de zon liggen.

Setúbal, 13 oktober 2024