Funchal | Tijdverdrijven

Het grootste gevaar en genot in een vakantie is de tijd. Zonder verplichtingen, afspraken en dagelijkse beslommeringen, zoals koken, boodschappen en schoonmaken, is er ineens te veel tijd. Zelfs na het heerlijk uitslapen blijft er tijd over. Heerlijke zinloze tijd, het is de kern van een goede vakantie. Tijd om op een terras over de zee te kijken, door straatjes te slenteren, een boek te lezen. Zonder op de tijd te hoeven letten. Dat is vakantie. Zeker bij een derde keer in een plaats als Funchal. Er valt niets meer te ontdekken. Alle lijstjes zijn afgewerkt, alle straatjes zijn bezocht. Niets hoeft meer.

Bij al dit tijd genot loert er altijd het risico: een extra glaasje, een extra snack. De zintuigen worden geprikkeld door de rust en beschikbare tijd. Het risico wordt continue geprikkeld door een mooi terras of een lekkere bakker waar je langsloopt. Want een lekkere ‘Pastel de Nata’ (een bakje bladerdeeg gevuld met room) past er altijd bij.

Driehonderd meter van ons appartement is er een sportschool. We kopen een weekkaart en lopen na het ontbijt direct naar deze martelkamer. Een uur zelfgecreëerde pijn. Liggen in onmogelijke houdingen, minuten boven de mat zweven terwijl spieren allang willen opgeven. Of het zinloze trappen tegen een rem, zonder vooruit te komen op een fiets- of roeitoestel. Een uur lang, pijn, afzien.

Na deze zelfopgelegde pijnbank sloffen we de stad in. Funchal - een haven met plek voor drie cruiseschepen. Verder een jachthaven met zeiljachten, visser boten en catamarans voor tripjes naar de dolfijnen en walvissen die langs de kust zwemmen. Rond de haven en de straatjes eromheen de terrassen en eettentjes. Hoger in de bergen de woonwijken. Kleine huisjes, steile wegen.

We lopen naar een pier met een terras aan het einde. Er liggen vandaag twee monster cruiseschepen aangemeerd. We gaan zitten voor een heerlijke lunch op ons vaste plekje. Uitzicht over de zee, de haven en de stad.

De passagiers van de schepen komen terug uit de stad. Hun schip vertrekt oven een uur. Iedere paar minuten vertrekt er een bus vol met passagiers van de parkeerplaats aan het begin van de pier naar de haven. Ze zijn paar uur eerder, met de bus naar het plaatsje gereden. Ze bekeken winkels. Strompelen door de steil steegjes met gladde stenen. Naar lucht happend komen ze aan bij de terrassen. Ze hebben vakantie, en er is tijd over. Aan boord vullen ze die met uitgebreide maaltijden en als ze de wal op kunnen rennen ze naar terrassen. Hun tijd verdoen ze.

Ik neem de eerste slok van mijn bier omdat ik dorst heb. Eet mijn broodje omdat ik trek heb. Ik geniet ervan omdat ik weet dat ik gesport heb. Met zoveel tijd over kost een uurtje sporten niets en smaakt het leven meteen veel beter. Mijn simpele broodje smaakt beter als het beste broodje in de stad.

Na afzien is het genot veel groter. Madeira verdient beter dan de lege tijd van de cruisende toerist.

Funchal, 24 september 2024