Ericeira | Surfen op het terras

We zitten op een rotspunt vijftig meter boven de zee. Naast ons is een trap die afdaalt naar de rotsen en het strand onder ons. Een frisse matige wind blaast over het lege strand. De zon lost langzaam de zee mist op, maar het is niet het weer om op het brede, fijne, gele, zand uitgebreid te gaan liggen bakken. Het strand is verlaten, de zee niet. Er zijn overal mensen ver weg in neopreen pakken, op surfplanken, te zien.

Vanaf onze zitplaats is het alsof we op de beste plaatsen, in een voetbalstadium tijdens de finale van de wereldkampioenschappen, zitten. De deining zien we van ver aankomen en bij het aanstormen op de kust hoger worden om te eindigen als witschuim op het strand. De golven volgen elkaar op, steeds wat hoger totdat ze zo hoog worden dat de top ervan omvalt. Tussen de golven liggen de zwemmers op hun plank, als leeuwen te wachten op hun prooi. Zodra ze die golf zien aankomen, maken ze snelheid, klimmen op de plank en proberen de golf te verslaan. Met meer als vijftig ervaren surfers onder ons is het een continu gevecht, waarbij de golf uiteindelijk altijd overwint.

Verderop bij een surfschool, dichter bij het dorpje in een minder diep stuk, zijn wel honderd mensen aan het leren om alleen maar op een plank te kunnen staan in de golfjes vlak voor het strand. Dat blijkt al moeilijk genoeg te zijn en voor ons is het zeker te laat om dit nog te gaan leren.

We lopen naar het dorp. Achter een pier is er een rommelig vissershaventje met schepen op het droge. Viskooien, netten, boeien, kabels en kettingen liggen er als oud vuil, maar er tussen werken verweerde oudere vissers. Er wordt gelast en getimmerd. Het dorp, kleine straatjes, een vismarkt. De vrouwen van de vissers poetsen de stenen balies schoon.

We sloffen terug. We lunchen bij een klein terrasje naast een supermarkt, een gokwinkel, farmacie en makelaar. Een paar tafels met netjes geklede oudere vrouwen, opgemaakt met gouden kettingen. Een tafel verder een verlopen man, met een te groot rood jack waarop staat dat hij van de Los Angeles Brandweer is. De oudjes bekijken of ze vandaag geluk hebben met hun krasloten. Een jong verliefd stel en een paar jongeren uit het dorp met hun schooltassen. Het eten is verrassend goed voor een lokaal tentje, met plastic stoeltjes onder een parasol.

Op de camping staan tientallen campers. Naast of op ieder huis op wielen staan de planken. Aan de gespannen waslijnen hangen de neopreen pakken uit te druipen. Er staan fietsen. Hier en daar lopen kinderen, maar er zijn ook groepjes surfers, die waarschijnlijk zitten te praten over prachtige golf waar ze secondenlang op de top zaten.

Er zijn twee werelden, iedereen op zoek naar zijn geluk, in een dorp. Wij passen nergens bij. Te oud voor de surfers, te jong voor de krasloten.

Ericeira, 7 Oktober 2025